O wnioskowaniach pośrednich cz. 6

By admin

Styczeń 8, 2018 Podstawy logiki 1 Comment Tagi:

3-e Aut semel aut iterum medius generaliter esto. Termin średni powinien być wzięty dwa razy a przynajmniej raz w całym swoim zakresie. Zadaniom sylogizmu jest dowieść, że trzy dane terminy są lub nie są osadzone jedno w drugich. Jeżeli w przesłance większej i W mniejszej rozważam tylko jedną część terminu średniego, wówczas nie mam zgoła pewności, że część rozważana w przesłance większej jest zarazem tą częścią, którą rozważam w mniejszej; a zatem nic mnie nie upoważnia do zawnioskowania twierdząco łub przecząco.

Normandowie są francuzami;

Gaskończycy są francuzami.

Cóż stąd wyuika? Bezwątpionia nic, coby się tyczyło stosunków pomiędzy normandami a francuzami.

4-e Ijatius hunc (terminum) quam praemissae conclusio non vult. Żaden z terminów nie powinien byó większym co do zakresu, aniżeli w przesłankach. Inaczej bowiem termin, ukazujący się wc wniosku z zakresem większym, aniżeli w przesłankach, nie byłby już owym terminom, który porównywaliśmy tam ze średnim, a ponieważ takie porównanie jest rękojmią wniosku, więc wniosek byłby nieprawidłowym.

5-e Utraąue si praemissa neget nil inde seąuetur. Jeżeli dwie przesłanki są przeczące, nie można wyprowadzić z nich żadnego wniosku. Rzeczywiście, z togo, żo dwa terminy nie mają zgoła stosunku zgodności względom trzeciego, nic można zawnioskować ani o ich niestosowności względem siebie, ani o stosowności. W takim razie, właściwie mówiąc, niema średniego terminu.

Latest Comments
  1. Reklama